Klassieke spionageroman uit de jaren 1910, een tijd waarin zeilschepen als de Zwadde bij het beeld van alledag hoorden.
Twee jonge Engelsen proberen met behulp van hun kleine platbodemjacht achter het geheim te komen dat een groep van duistere mannen tracht te verbergen in de duitse waddenzee.
In het gebied tussen Noderney, Greetsiel, Juist en Memmert wordt het gehein tenslotte opgelost.

Een spannend voorgerecht voor een zeilavontuur op de waddenzee, in het bijzonder in de monding van de Eems en de eilanden daar.

Het boek heeft uitsnedes uit oude zeekaarten.
Er is ook een film van gemaakt.

... We voeren naar het westen weg en nu begon hij toch ook in de mist te turen.
"Daar heb je er één," riep hij na enige tijd. "Nu rustig aan."
Een staak, een van de gebruikelijke, rechtopstaande jonge boomstammetjes, doemde uit de mist op. Hij greep hem vast en we kwamen stil te liggen.
"Drie minuten rust," zei hij, "we zitten aardig op schema."
Het was tien over elf. Ik at wat koekjes en nam een slok whisky, terwijl Davies de volgende fase voorbereidde.
We hadden de oostelijke monding van de Memmert Balje bereikt, der vaargeul die aan beide zijden om het eiland Juist heen loopt, recht op de Zuidpunt van Memmert af, Als u de gestippelde lijn op de kaart bekijkt, zult u begrijpen dat ik niet snapte hoe we dat voor elkaar hadden gekregen. Ik wil er nog wel bij zeggen dat het oversteken van de vaargeul - het Buse Tief - helemaal het werk van Davies was geweest. We konden nu ruimschoots ten zuiden van het zeegat van de Memmert Balje uitkomen (Als gevolg van de naar het noorden gerichte ebstroom), om daarna naar het noorden te drijven en op de tast de monding op te zoeken. Dat zoeken werd veroorzakt door een diepe inham in de Itzendorfplate, een doodlopend stuk, met een brede monding die Davies bijna nog voor de Balje zelf had aangezien. Er was geen tijd voor grote omwegen, vandaar dat we de sprong over de monding wel moesten wagen, met het risico de andere kant te missen of naar zee te worden meegevoerd (want de kleinste fout zou grote gevolgen hebben) of vergeefs langs de rand af te dwalen...

Uit het gastenjournaal van de Excelsior.
Het was hartstikke zomer. Gert was druk aan het schilderen op de Excelsior toen er opeens twee valken langszeilden. "Mooi bootje, mooie klipperaak, is-ie te koop?" werd er geroepen. Gert antwoordden niet ontkennend en direct draaiden de valken om voor een nadere kennismaking. Van het een kwam het ander. Namelijk dit weekend varen op de Excelsior! Vrienden, kennissen en huisgenoten verzameld voor wat later in de geheugens gegrift zou staan als een heerlijk weekend ontspanning tussen de zeehonden en een verwarmend herfstzonnetje. Voor de echte zeilers onder ons was de wind wat zwakjes, maar de enige hond aan boord kon nu wel ongestoord over het dek heen en weer rennen.