De eerste schepen in de Veenkoloniën in Drenthe vervoerden vooral turf. Maar nadat langs de kanalen lintdorpen ontstonden werd het ladingaanbod steeds diverser. Zelfs de kermis werd aangevoerd per binnenschip en menig gezin verhuisde per schip.

In diverse dorpen langs het kanaal werden beurtveerdiensten in het leven geroepen die regelmatige diensten onderhielden op de stad Groningen.

De beurtveren werden onderhouden door zogenaamde snikkevaarders. Snikkediensten onderhielden regelmatige diensten voor passagiers en stukgoederen.
In de 20e eeuw was de snikke vaak uitgegroeid tot een beurtveer. Men beperkte zich niet meer tot het vervoer van stukgoederen, maar vervoerde ook bulk.

Naast deze vaste diensten speelde de wilde vaart een belangrijke rol. Het aanbod van lading nam immers toe. Eind 19e, begin 20e eeuw werd steeds meer lading via de zogenaamde schippersbeurzen aangeboden. Nergens in Nederland waren zoveel binnenschippers te vinden als in de Groninger Veenkoloniën.

De turfgravers hadden een perfecte infrastructuur achtergelaten. Elke boerderij, elk woonhuis en ieder perceel land was per schip te bereiken en dat in een tijd waar vervoer over water de belangrijkste vorm van transport was. Deze goede infrastructuur lokte ook ondernemers die bedrijven langs het kanaal gingen vestigen.
Met de groei van de dorpen en toename van het aantal bedrijven nam de vraag naar laadruimte steeds meer toe. In de 19e eeuw en 20e eeuw vonden honderden binnenschepen hun thuishaven in de Groninger Veenkoloniën.

In 1866 waren er in een plaats als Wildervank 115 binnenschepen geregistreerd, in Hoogezand/Sappemeer stonden 96 binnenschepen ingeschreven.